بنویسم یا ننویسم

خیلی وقته به این نتیجه رسیدم که سهم نقش بازی کردن تو زندگی این روزهای ما خیلی زیاد شده، اونقدر که دیگه همه اش داری نقش های متفاوت می بینی، رل و شخصیت شاد در مراسم عروسی،‌ تیپ و شخصیت اندوهگین در مراسم عزا و مثل سینمای این روزها همه شخصیتها و نقشها کلیشه ، تکراری ، سطحی و غیرواقعی، کسی که تو سالن غسالخانه هق هق ش هفت اسمون رو رد کرده ،‌ نیم ساعت بعد تو رستوران بابت پیاز کنار چلوکباب سلطانی با کافه چی‌ و شاگردش بحث و جدل میکنه و چنان با ولع می خوره،‌ طوری که باور میکنی اینجا ضرورتش اینه، سر میز دولپی.

خیلی احمقانه س که موقع دفن کردن یه میتی،‌ خویشان و اقرباش شروع کنه به دید زدن که کی کم گریه کرده و از مرگش خوشحاله و یا فلانی چقده دوسش داره که اینطوری ضجه میزنه!

اگه این وسط بگی حواستون به فلانی باشه که حالش خوب نیس و نا نداره! اون مرحوم یا مرحومه که دیگه رفته و دس ما بهش نمیرسه اما اینی که اینجا جلو چشتون رو ببینین، نگاهی بهت میکنن انگار کفر می گی

لازم نیس از ارایش و رژ لب عزا گونه یا ست لباسهای مشکی صحبت بشه چون اظهر من الشمسه.

شیوه تسلیت گفتن هم نوبره،‌غم آخرت باشه‌یعنی منتظر مردن تو هستیم!

مداح و روضه خون و بازدید کننده هم کارشون رو زمانی خوب انجام میدن که ببینن صاحب عزا از گریه و شیون از حال میره، حالا هرکدوم به یه شیوه ای اشکش رو در می ارن،‌ زیرکانه ترینش بازدید کننده س که با یا داوری خاطرات و اینکه حیف شد بازمانده رو بی رحمانه مورد هجوم قرار میدهند!

گفتنی زیاده اما مهترینش اینه که وقتی یکی کنارت باشه یا در دسترس،‌نبینی ش، اما وقتی مرد، مرگی که تقریبا کسی رو سراغ نداریم ازدسش در رفته باشه،‌ اونوقت ضجه بزنیم

بگیم مرحوم یا مرحومه چقدر حسرت خورد،‌بعد از هر احمقی احمقانه تر رفتار کنیم و بازم حسرت بخوریم

جلو چشمون می بینیم یکی رو چال میکنن، بازم نگران مسائل پوچ و ظاهری هستیم 

/ 7 نظر / 10 بازدید
ایمان آرزه

سلام . از وبلاگِ زیباتون کوتاه دیدن کردم. با سلیقه اید ، خسته نباشید . حتما بهتر از این هم میشه . اگر وقت داشتید خوشحال می شم به دست نوشته های بنده سری بزنید و نظر زیباتون رو ثبت کنید. ضمنا! یادتون نره! تو نظرسنجی هم حتما شرکت کنید. سپاس

مرضیه

سلام واسه خاطر خودتون مينويسين يا واسه خاطر مخاطب؟؟؟؟ چقدر سخت ميگيرين

fafa

موافقم شدید!

خودساخته

موضع خوبی بود. منم زیاد به ان مسائل فکر میکنم و موافقم که همه زندگی شده نقش بازی کردن....و تلاش برای نشان دادن اینکه شما آدم اخلاقی هستی و دریغ از یک ذره تلاش برای اخلاقی شدن

مامان نازدونه ها

چه خوب شد که نوشتیشون با وجودی که حرفهای اشنایی بودن اما خوندنشون باعث شد کمی بهشون جدی تر فکر کنیم [گل][گل]

مهربان

خدا رحمتش کنه. خوب کردی نوشتی. نوشته هات آدم و به فکر فرو میبره. و من اینو دوست دارم!